مناجات

راستی عبادت چيست؟

جز آن كه روح را تعالی دهد؟

و آن احساس ناگفتنی را دردل آدمی ايجاد كند؟

احساسی كه درآن تمام ذرات وجودش به ارتعاش در می آيد، جسم مي سوزد،

قلب می جوشد، اشك فرو می ريزد، روح به پرواز در می آيد 

جز خدا را نمی بيند و نمی خواهد . . .

اين احساس عرفانی كه از اعماق وجود آدمی می جوشد و به سوی ابديت خدا به پرواز در می آيد.

ای خدای بزرگ، من چند ساعتی ترا عبادت می كردم و عبادت عجيبی بود!

عبادتی كه از تلاقی غم با غمی ديگر به وجود آمده بود، آنجا كه دنيای تنهايی،

با موجودی تنها برخورد می كرد، آنجا كه من، خداوند عشق لقب داشتم

با فرشته اي برخورد كردم كه سراپای وجودش عشق بود.

خدايا چه دنيايی خلق كرده ای ؟

چه آسمان های بلند، چه گلهای رنگارنگ، چه درياها، چه كوهها، صحراها،

جنگلها، چه دلهای شكسته ای، چه روحهای پژمرده ای، چه دردهای كشنده ای،

چه عشقها، چه فداكاری ها، چه اشكها و چه حرمان ها . . .

عجيب آن كه بزرگی و عظمت انسان را در درد و غم حرمان قرار دادی،

جهان را بدون درد و ناله و حرمان نمی خواهی.

ما هم عشاق وجود توييم كه دلسوخته و دست و پا شكسته به سويت مي آييم.

تو ما را در آتش غم سوزاندی و خميره خاكي ما را با كيميای عشق، به روحی فوق زمين و آسمان ها مبدل كردی كه جز تو نمی خواهد و جز تو نمی پرستد.